Vuilnisbelt ervaringen

Deze week ben ik voor het eerst naar de vuilnisbelt geweest. Ik wil graag mijn ervaringen met jullie delen. Voordat we op weg gingen had ik een discussie met een van de lokale vrijwilligers of de auto te vol geladen was met afval. Hij vond van niet, ik vond van wel. Mijn grootste bezwaar was niet het probleem dat de auto heel zwaar was, maar het feit dat de auto twee keer zo breed was als normaal. Nadat ze de auto en de trailer opnieuw hadden ingedeeld gingen we op weg.

Allereerst moesten wij een gedeelte afleveren bij een van de vrijwilligers. Hij woont in een shack in een van de communities. Hij kon sommige dingen die wij weg wilde gooien nog gebruiken en dus reden wij richting zijn huis. Omdat het de afgelopen weken veel regen had, was de weg vol met gaten en modder. Een paar keer was ik bang dat we vast zouden komen te zitten, maar ik geloof dat God ons door het water heen heeft geleid.

Hierna gingen we op weg naar de vuilnisbelt. De auto was compleet vol en de vrijwilligers moesten op het dak zitten. Onderweg moesten wij een paar keer stoppen voor een stoplicht. Terwijl wij stilstonden kwamen verschillende mensen op onze auto afgerend om te pakken wat ze konden vinden. Dit was best wel raar om te zien, omdat dit ons afval was en deze mensen hoopten nog iets te kunnen vinden wat zij konden gebruiken. Toen wij bij de vuilnisbelt aankwamen was ik verbaast hoeveel mensen er aan het werk waren. Er waren overal mensen. Zij waren bezig om door het afval te zoeken naar dingen die zij nog konden gebruiken of verkopen. Zij waren vooral opzoek naar karton, plastic en dingen die nog bruikbaar waren. Wij gooiden een paar stoelen en autobanden weg, maar wij waren nog niet eens op de plek waar wij dit konden weggooien en er kwamen al mensen die probeerden deze dingen van onze auto af te pakken. Tijdens dit gebeuren viel één van de vrijwilligers bijna van de auto, omdat hij op de banden zat.

Toen ik aan het wachten was tot de mannen onze auto leeg hadden, viel een vrouw die daar aan het werk was mij op. Zij was heel hard aan het werk en durfde mij niet aan te kijken. Ik durfde ook geen gesprek met haar te beginnen. Terwijl ik op de weg terug was voelde ik mij schuldig dat ik het gesprek niet aan durfde te gaan. Ik wist niet zo goed waarom dit was. Was dit om hoe zij eruitzag? Of was het omdat ik bang was voor de reactie die ik zou krijgen? Ik weet het nog steeds niet.

Op mijn tweede trip die dag naar de vuilnisbelt kwam ik haar weer tegen. Deze keer begroete ik haar wel en gaf ik haar de bloemen die wij gingen weggooien. De glimlach die ik hiervoor terugkreeg was de mooiste die ik gezien sinds tijden. Zij was zo blij met onze bloemen. Later toen ik een van de vrijwilligers vroeg hoe zij zo blij kon zijn met ons afval, gaf hij mij een antwoord die ik niet snel ga vergeten: ‘One persons trash is someone else’s treasure’ (iemands afval, is iemand anders zijn schat). Deze zin kwam op één of andere manier binnen. De mensen die hier werken zien niet alle gebroken en imperfecte spullen, maar zien schatten die nog steeds gebruikt kunnen worden. Dit liet mij nadenken over hoe God naar ons kijkt. God ziet niet onze imperfectie, maar ziet de goede kanten van ons. Ondank onze zonden kan God ons nog steeds gebruiken en heeft Hij grootste plannen met ons leven.

Vandaag wil ik jullie uitdagen, denk aan een persoon die je het liefst negeert. Misschien negeer je deze persoon om hoe zij eruitzien, of hoe zij ruiken of omdat zij ergens werken wat jij niet waardeert. Ik wil jullie uitdagen om door de gebrokenheid van deze persoon heen te kijken en de goede dingen te zien in deze persoon. Ik wil je uitdagen om een klein gebaar te maken richting deze persoon zodat deze persoon zich gezien en geliefd voelt. Zijn wij niet allemaal geroepen om elkaar lief te hebben en om te zien naar degene die aan de rand van de samenleving staat? Wij hoeven niet allemaal ons huis te verlaten en naar een ander land te verhuizen om God’s liefde te laten zien aan mensen. Wat kan jij doen om God’s liefde te laten zien in jouw omgeving?

Meld je aan voor de nieuwsbrief